Hubert Dreyfus - Τι δεν μπορούν ακόμη να κάνουν οι Η/Υ - Κριτική της τεχνητής νοημοσύνης

Όταν πρωτοδημοσιεύθηκε, το 1972, το μανιφέστο του Hubert Dreyfus σχετικά με την εγγενή αδυναμία των μη ενσώματων μηχανών να μιμηθούν τις ανώτερες πνευματικές λειτουργίες, ξεσήκωσε θύελλα στην κοινότητα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τη στιγμή που οι ερευνητές διατύπωναν μεγαλόπνοα σχέδια για επιλυτές γενικών προβλημάτων και μηχανές αυτόματης μετάφρασης, ο Dreyfus προέβλεπε ότι θα αποτύγχαναν, διότι η αντίληψή τους για την πνευματική λειτουργία ήταν απλοϊκή. Έκτοτε, τα πράγματα άλλαξαν. Σήμερα είναι σαφές ότι η «παλιά καλή Τεχνητή Νοημοσύνη», που βασίζεται στην ιδέα της χρήσης συμβολικών αναπαραστάσεων για την παραγωγή γενικής νοημοσύνης, βρίσκεται σε παρακμή (παρά το γεγονός ότι αρκετοί πιστοί αναζητούν ακόμη τη χρυσοφόρα αυτή φλέβα) και οι κοινότητα της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει στρέψει της προσοχή της σε πιο πολύπλοκα μοντέλα του νου. Έχει γίνει επίσης περισσότερο σύνηθες για τους ερευνητές της Τεχνητής Νοημοσύνης να μελετούν φιλοσοφία. Το «Τι δεν μπορούν να κάνουν οι υπολογιστές» δέχτηκε επιθέσεις από πολλές πλευρές, μελετήθηκε όμως σιωπηρά. Τα επιχειρήματα του Dreyfus εξακολουθούν να προκαλούν και αναδεικνύουν για άλλη μια φορά αυτό που κάνει τα ανθρώπινα όντα μοναδικά. Για την ανά χείρας έκδοση του κλασικού πλέον βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας, ο Dreyfus πρόσθεσε μια εκτεταμένη εισαγωγή στην οποία παρουσιάζει συνοπτικά τις αλλαγές αυτές και αξιολογεί τα παραδείγματα του συνδετισμού και των νευρωνικών δικτύων που έχουν μεταβάλει ριζικά τα δεδομένα στο συγκεκριμένο τομέα+

πηγή:

http://bookbazaar.gr

Thomas More - Ουτοπία

Ο άγγλος ουμανιστής, πολιτικός και συγγραφέας Τόμας Μορ γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος του δικηγόρου Τζον Μορ. Σπούδασε νομικά στην Οξφόρδη ενώ διάβαζε  άπληστα την Αγία Γραφήκαι έγραφε ασυγκράτητα. Μόνασσε μάλιστα τέσσερα χρόνια αλλά σεβάστηκε τις πατρικές εντολές και κατέληξε διακεκριμένος δικηγόρος. Το 1504 ο Μορ παντρεύτηκε την Τζόαν Κολτ και στο σπίτι τους φιλοξένησαν επανειλημμένα τον μεγάλο ολλανδό ουμανιστή Ερασμο, ο οποίος μάλιστα εκεί έγραψε τη σάτιρά του Μωρίας εγκώμιον.
Το 1510 ο Μορ διορίστηκε στη θέση τού ενός από τους δύο «υποδιοικητές» του Λονδίνου, και όσο έμεινε σε αυτήν (ως το 1518) ήταν πολύ αγαπητός στους Λονδρέζους ως αμερόληπτος δικαστής, ανιδιοτελής σύμβουλος και προστάτης των φτωχών. Το 1511 χήρεψε και ξαναπαντρεύτηκε.
Παράλληλα με τις επαγγελματικές και διοικητικές ασχολίες του, ο Μορ συνέχιζε τη συγγραφή. Το 1515, ευρισκόμενος σε υπηρεσιακή αποστολή στο Βέλγιο, άρχισε να γράφει το διασημότερο έργο του και ένα από τα πιο φημισμένα βιβλία όλων των εποχών, την Ουτοπία, η οποία ολοκληρώθηκε με την επιστροφή του στο Λονδίνο και εκδόθηκε το 1516 στη Λουβέν. H Ουτοπία, της οποίας ο τίτλος είναι λέξη πλασμένη από τον Μορ, από τις ελληνικές λέξεις ου και τόπος, περιγράφει την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα ενός ανύπαρκτου τόπου, ενός νησιού, η οποία δεν θυμίζει σε τίποτε την κατάσταση που επικρατούσε στα δυτικά κράτη της εποχής εκείνης και που επικρίνεται στο πρώτο μέρος του βιβλίου. H Ουτοπία γρήγορα μεταφράστηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, με εξαιρετική απήχηση κυρλιως μεταξήυ των ουμανιστών.
Ο Μορ (1487-1535) αφηγείται την ιστορία ενός ταξιδιώτη, ο οποίος ναυαγεί σε ένα άγνωστο νησί, όπου βρίσκει μια πολιτεία βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη των αγαθών, στην υπέρβαση του ατομικισμού και της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας. Το νησί αυτό ονομάζεται «Ουτοπία», αλλά το όνομά του δεν βρίσκεται σε κανένα γεωγραφικό χάρτη. Ουτοπία σημαίνει άλλωστε τόπος που δεν υπάρχει. Από τότε η ουτοπική σκέψη και φαντασία γέννησε πολλές ιδανικές πολιτείες και αρμονικούς κόσμους, που τοποθετούνται πάντοτε σε ένα φανταστικό «αλλού», σε χώρες και κοινωνίες που δεν υπάρχουν πραγματικά κι ωστόσο είναι προικισμένες με ξεχωριστές αρετές που συχνά αγγίζουν την τελειότητα.
Η «Ουτοπία» του Τόμας Μορ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της πολιτικής σκέψης, ένα από τα λίγα εκείνα βιβλία για τα οποία μπορούμε να πούμε ότι άσκησαν βαθιά επίδραση στην πορεία του ανθρώπινου στοχασμού και στην ιστορία του κόσμου.
Κατατάσσεται συνήθως μεταξύ των 10-20 καταπληκτικότερων βιβλίων όλων των εποχών, ειδικά για τον αντίκτυπο που είχαν πάνω στο κοινωνικό κεκτημένο. Η «Ουτοπία» του Τόμας Μορ αποτελεί ένα από τα πλέον συζητημένα κείμενα μέχρι σήμερα, καθώς ανοίγει μονοπάτια σκέψης διαχρονικά, μονοπάτια που συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον, μονοπάτια που επιχειρούν να αγγίξουν τα προβλήματα των εκάστοτε κοινωνιών και να στρέψουν συνειδησιακά την ανθρωπότητα προς την πιθανότητα εγκαθίδρυσης μιας ουτοπικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που θα υφίσταται με γνώμονα την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, την απάλειψη της εκμετάλλευσης από άνθρωπο σε άνθρωπο και, κυρίως, μιας κοινωνίας που θα βαδίζει με βάση τα υψηλότερα των ιδανικών. Τι ουτοπίες, θα πει κάποιος εύστοχος σήμερα ! Ας είναι, εσείς επιμένετε. Μην το χάσετε (νομίζω «Εκδόσεις Κάλβος» είναι), ας σας βασανίσει λίγο περισότερο, αξίζει τον κόπο.

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΟΣ

πηγή: https://xartografos.wordpress.com

Patrice Flichy - Η ιστορία της σύγχρονης επικοινωνίας

Σε αυτή την εύληπτη αλλά και απόλυτα τεκμηριωμένη μελέτη του, ο Patrice Flichy πραγματεύεται τη γέννηση και την εξέλιξη όλων εκείνων των μέσων επικοινωνίας που αποτελούν πια μέρος της καθημερινότητάς μας: τηλεόραση, τηλέφωνο, τηλέγραφος, ηλεκτρονικός υπολογιστής, Διαδίκτυο. Αντικείμενο ανάλυσης αποτελούν για το συγγραφέα όχι μόνο αυτές καθεαυτές οι μηχανές επικοινωνίας αλλά και οι εφευρέτες τους, καθώς και όλοι εκείνοι οι θεσμοί που επηρέασαν την ανάπτυξή τους.
Η παρούσα μελέτη ξεχωρίζει επειδή ο συγγραφέας της δεν περιορίζεται σε μια ιστόρηση τεχνολογικών αλλαγών, αλλά ανιχνεύει δρόμους από τους οποίους τα μέσα επικοινωνίας κυκλοφόρησαν στην κοινωνία και άλλαξαν τις ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές μας [...]
Le Figaro

πηγή: http://www.biblionet.gr

Phillipe Bretton - Ιστορία της Πληροφορικής

Την ιστορία της Πληροφορικής, από τα πρώτα δειλά βήματα μέχρι τη σημερινή της εξέλιξη, κατέγραψε ο ερευνητής-μηχανικός Φιλίπ Μπρετόν στο βιβλίο του "Ιστορία της Πληροφορικής". "Ο υπολογιστής, για πολύ καιρό, αποτέλεσε το μόνο έκθεμα της Πληρφορικής που ήταν προσιτό στο πλατύ κοινό. Στις μέρες μας όμως ο καθένας πλέον γνωρίζει ότι η Πληροφορική είναι ένας χώρος πολυδιάστατος, όπου συνυπάρχουν ο βιομηχανικός ανταγωνισμός, ο σύνθετος κόσμος του προγραμματισμού και των γλωσσών, η ανάπτυξη κάθε τύπου εφαρμογών", αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου. Η "Ιστορία της Πληρφορικής" πρωτοτυπεί και ως προς την ανάγνωση. Τα έντεκα κεφάλαια του βιβλίου έχουν γραφτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να διαβαστούν με διαφορετική σειρά. Τα τρία κεφάλαια του πρώτου μέρους περιγράφουν την... προϊστορία της Πληρφορικής και καταλήγουν χρονικά στα μέσα του 20ου αιώνα. Από αυτό το σημείο και μετά ο αναγνώστης μπορεί ν'' ακολουθήσει δύο διαδρομές. Η πρώτη παρουσιάζει τα γεγονότα με σειρά χρονολογική και η δεύτερη με σειρά θεματική. Η θεματική διαδρομή καλύπτει τις τεχνολογικές εξελίξεις, τον πολλαπλασιαμό των εφαρμογών και την επέκταση της βιομηχανίας της Πληροφορικής και τη θεμελίωση του πολιτισμού της Πληροφορικής.


πηγή: http://www.biblionet.gr

Μισέλ Φουκώ - Ιστορία της Τρέλας

Από τα τέλη του Μεσαίωνα μέχρι την εποχή μας, η τρέλα φέρνει διάφορες ταμπέλες. Οι αρχαίοι Έλληνες την οριοθετούσαν με τη λέξη "ύβρις". Μα από την ύβρη μέχρι τη σημερινή τρέλα μεσολαβούν γεγονότα, καταστάσεις, συμπεριφορές διαφορετικές, ανάλογα το χωροχρόνο στον οποίο παρουσιάζονται οι "τρελοί". Και κάπου εκεί οι αρχικές έννοιες χάνονται. Τελικά, πόσο απέχει η τρέλα από τη γνώση; Πόσο τρελός είναι ο "διαφορετικός"; Ο Μισέλ Φουκώ τολμάει. Τολμάει να διαχωρίσει στάδια, παρεμβάσεις, ερμηνείες, σε μια αναδρομή χρονική, θεοκρατική και συμπαντική, μη παραλείποντας βέβαια και το ρόλο της ιατρικής σε αυτό το τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας, με το οποίο κάποιοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν παίζοντας παράξενα παιχνίδια, όσο άβολο και αν ακούγεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Σπανίως σκεφτόμαστε πόσα από τα στερεότυπα που χρησιμοποιούμε για να αναγνωρίζουμε τον κόσμο προβάλλουν μέσα από το παραθλαστικό κάτοπτρο της τρέλας. Ποια είναι λ.χ. η συνάφεια και ποιες οι διαφορές ανάμεσα στην τιμωρία και στη θεραπεία; Τι επέφερε στο ερμηνευτικό πεδίο η εφαρμογή της επιστημονικής ψυχανάλυσης; Γιατί η τρέλα οφείλεται κατά κανόνα σε κάποια διαταραγμένη σεξουαλικότητα; Τι σημαίνει μελαγχολία και πώς σχετίζεται τόσο αυτή όσο και η μανία και το παραλήρημα με την τρέλα;
Ο Φουκό αναλύει τη σχέση μας με το υγρό στοιχείο ξεκινώντας από το βάρβαρο έθιμο του Μεσαίωνα να φορτώνουν τους τρελούς σε κάποιο πλοίο και να το αφήνουν να χαθεί ακυβέρνητο στη θάλασσα. Εντοπίζει ακόμη τα γνωρίσματα της εγκάθειρξης στον 17ο αιώνα, όταν άρχισαν να εγκλείουν τους τρελούς στα πρώτα ιδρύματα, όπου και τους χρησιμοποιούσαν για διάφορες δουλειές δημιουργώντας ένα είδος ιδιότυπης καθεστωτικής δουλοπαροικίας. Προχωρώντας περισσότερο, οδηγείται στο συμπέρασμα ότι οι σύγχρονες μορφές λογικής είναι βαθύτατα ηθικολογικές. Πάνω σε αυτές κτίζεται και το σύστημα ποινών που ισχύει ως σήμερα, προϊόν του σχίσματος ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα και της απουσίας διαλόγου, ο οποίος ωστόσο υπήρχε και διεξαγόταν ανοιχτά, ακόμη και κατά την περίοδο της όψιμης Αναγέννησης, στην Ευρώπη. Στο έργο, για παράδειγμα, του Σαίξπηρ και του Θερβάντες ο Φουκό βλέπει την τρέλα να συγγενεύει με τον θάνατο και να ανοίγει ένα παράθυρο στον άλλο κόσμο, να αποτελεί δηλαδή το έσχατο βίωμα της τραγικής πραγματικότητας, μια νέα εκδοχή της ύβρεως, συγγενή κατά μια έννοια με την αρχαιοελληνική.
Ο ιδιοφυής Φουκό ερευνά επιπλέον τη συγκρότηση και τη συνέχεια όπως και την ασυνέχεια του ανθρώπινου σώματος, τη φυσιολογία του, το νευρικό, το κυκλοφορικό και το συμπαθητικό σύστημα, όπως τα αντιμετώπισαν στις εποχές που διαδέχθηκαν την Αναγέννηση: την Αντιμεταρρύθμιση, τον αιώνα των Φώτων, τον σημερινό κόσμο.
Αναλύει ακόμη τη σχέση της τρέλας με τον παραλογισμό και την τέχνη. Σε ποιον ανήκουν η μελαγχολία του Σουίφτ, η τρέλα του Τουρκουάτο Τάσο, του Νίτσε, του Βαν Γκογκ, του Χέλντερλιν, του Νερβάλ, του Αρτό και του Γκόγια; Ποια είναι η σχέση της τρέλας με το όνειρο; (Γιατί π.χ. οι υπερρεαλιστές αναγνώρισαν στον Ιερώνυμο Μπος έναν από τους μεγάλους τους μέντορες;) Απαντώντας στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα, όπως και σε πολλά άλλα, συναφή ή μη, ο Φουκό μάς έδωσε την ιδιοφυέστερη μελέτη που γράφτηκε ποτέ για την κραυγή, τον εγκλεισμό, την απόκλιση, την παρέκκλιση και τη στρατηγική της φαντασίας, με γοητευτικό πάθος και αφοπλιστική επιχειρηματολογία." [ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/12/2002)


πηγή: http://www.politeianet.gr

Paul Tillich - Το θάρρος της υπάρξεως

Ο Πάουλ Τίλλιχ (1886-1965) κατέχει ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους διανοητές του καιρού μας, που με το έργο τους βοήθησαν στη διαλεύκανση της πνευματικής κατάστασης της εποχής μας. Φιλόσοφος και θεολόγος συναιρεί την παράδοση της δυτικής σκέψης (αρχαίας Ελληνικής, Χριστιανικής, δυτικοευρωπαϊκής) και την διατυπώνει με σύγχρονη γλώσσα, μεστή από στοχασμό και από πάθος, από ενημέρωση και από εγρήγορση. Κήρυκας ενός θρησκευτικού σοσιαλισμού, προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα της εποχής μας, τόσο τα θεωρητικά όσο και τα πρακτικά.
"Το θάρρος της υπάρξεως", που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Ελληνικό κοινό, είναι από τα πιο φημισμένα έργα του Πάουλ Τίλλιχ, διότι συνδυάζει το βάθος του στοχασμού με την απλότητα της διατυπώσεως, ενώ ταυτοχρόνως παρέχει διεισδυτική ανάλυση της σύγχρονης πνευματικής απορίας. Για την καλύτερη ενημέρωση του Έλληνα αναγνώστη παρέχεται επίσης στον ίδιο τόμο, η περισπούδαστη εργασία του Τίλλιχ "Βιβλική θρησκεία και η ζήτηση της έσχατης πραγματικότητας" ως και δύο δοκίμιά του "Φιλοσοφία και Θεολογία" και "Η ηθική σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

πηγή: biblionet

Ιάσων Ευαγγέλου - Η φαντασιακή δομή των θρησκειών

 

Ο Ιάσων Ευαγγέλου (φιλολογικό ψευδώνυμο του οφθαλμιάτρου και λογοτέχνη Ευάγγελου Ευαγγελίου), γεννήθηκε στο Βόλο το 1926. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ιατρική (πτυχίο 1954), Φιλοσοφία (πτυχίο 1974) και Θεολογία (ακροατής επί τετραετία). Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, της Ελληνικής Εταιρείας Φιλοσοφικών Μελετών κ.α. Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Προεκτάσεις στην εκπαίδευση» (1991-1997) και του περιοδικού «Κασταλία» της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών (1999-2005).
Ο Ιάσων Ευαγγέλου παρουσιάστηκε στα Γράμματα το 1962 και από τότε προσφέρει στον λογοτεχνικό και φιλοσοφικό χώρο ένα σημαντικό έργο, που το χαρακτηρίζει κριτικό και εγκυκλοπαιδικό πνεύμα, πνευματικός προβληματισμός, ευαισθησία και ήθος, σαφήνεια σκέψης και έκφρασης, και περιεκτική διατύπωση λόγου. Αποσπάσματα του έργου του μεταφράστηκαν και στο εξωτερικό. Για την προσφορά του στα Ελληνικά Γράμματα έχει τιμηθεί με διακρίσεις και έτυχε τιμητικού διπλώματος από το Υπουργείο Πολιτισμού (1999). Έχει επίσης περιληφθεί σε ελληνικά και ξένα βιογραφικά λεξικά.
Το έργο του αγκαλιάζει όλους σχεδόν τους τομείς του έντεχνου Λόγου, και εκτός από άρθρα σε εγκυκλοπαίδειες, περιοδικά και εφημερίδες, αποτελείται από εκατόν είκοσι βιβλία. Από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του είναι οι «γνωμικοί στοχασμοί: Ψηφίδες Ιδεών και η «γνωμική ποίηση»: Ψηφιδωτό Ποίησης, που συνεχίζουν —και ανανεώνουν— στο χώρο της Ελληνικής Γραμματείας, την παράδοση του επιγραμματικού λόγου (πεζού και ποιητικού).
Το 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο του: Γνωμολογικό Λεξικό (γενικής παιδείας) με 13.500 ψηφίδες ιδεών. H Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών τον πρότεινε στη Σουηδική Ακαδημία για το βραβείο NOBEL λογοτεχνίας για τα έτη 2013 και 2014.

πηγή: http://ευαγγελου-ιασων.gr/index.html